NOG MEER VOORBEREIDINGEN Workshop Tas

Eindelijk is er goed nieuws. De vaccins komen, als het goed is, vandaag aan op Saba en we hebben al een oproep om maandagochtend geprikt te worden. 

Een heel groot deel van de bevolking heeft ingeschreven op het vaccin en als we dan, over 4 weken, de tweede prik hebben gehad, gaat men kijken of het eiland eindelijk, na ruim een jaar, zo rond mei, weer open kan.

Volgende week komt ook onze zoon vanuit Panama weer naar huis voor een poosje, maar die mogen we pas, na een strenge quarantaine van 10 dagen elders, weer zien. 

Intussen hard aan het werk geweest voor de workshop van a.s. zondag.

Die is inmiddels vol en we hebben zelfs al iemand op de wachtlijst.

Nu moet ik nog een oplossing vinden voor de bestelde vliesofix, die afgelopen woensdag met de boot aan zou komen, maar helaas niet is gearriveerd.

Mijn voorraad is niet voldoende, maar mijn hoop is nu gevestigd op een kennisje dat zegt nog aardig wat in huis te hebben. Daar straks eerst maar eens achteraan.

Dit is de foto voor de uitnodiging op Facebook.

Maar dar ging eerst nog aardig wat aan vooraf.

Zoals het uitproberen van verschillende kleuren.

Het is al een aardige verzameling.

Alles op vliesofix geplakt en daarna uitgeknipt.

Waterdruppels aangebracht.

En voor de deelnemers uitgeschreven en getekend.

De eerste tas is klaar.

Voor de tweede weer een palmblad inrollen met verf

en op de tas leggen...

papier erover en met de linoroller stevig aandrukken...

ook nog even een gewoon blaadje erbij.

Voor elke deelnemer teken ik nu een sjabloon.....

... en maak de uit te snijden stukjes zwart.

Zo moet het toch duidelijk zijn.

Dan wordt het tijd om lappen te verven...

..... met dit als resultaat.

Daar moet nu nog vliesofix onder gestreken worden.

Hopelijk heb ik genoeg.

De resultaten zien jullie begin volgende week.

 

PARROTFISH en Voorbereidingen workshop: TAS MET BLADEREN.

Inmiddels is mijn  Onderwater quilt, waar ik in een vorig blogje al even over heb geschreven, klaar.

Eerst liggend gefotografeerd zodat het quiltwerk beter te zien is.

Met allerlei aanpassingen kan hij dan op maat gesneden worden en nadat er een rand omheen is gemaakt

span ik hem op een stretcher van 71 x71 cm:  28"x28"

..... en is hij klaar om aan de muur te hangen.

Voordat ik hem aflever bij de galerie wil ik echter eerst nog een tweede maken.

Intussen is het ook alweer tijd om een nieuwe workshop voor te bereiden.

Eindelijk is men hier zover dat, binnenkort,  plastic tasjes verboden worden en aangezien ik nog een aantal linnen tasjes had liggen, leek het me wel een idee om daar wat mee te doen.

Als inspiratie wilde ik dit quiltje, wat ik enkele jaren geleden voor de FifteenbyFifteen groep had gemaakt, gebruiken.

Het kartonnen sjabloon daarvan had ik gelukkig bewaard.

Ook vond ik nog een rol zelfklevend plastic kastpapier ergens achter op een plank en

ik wilde eens proberen of het zou lukken om daar sjablonen van te snijden.

Jawel, dat lukt e het kleeft prima op de stof ....

.... waardoor een mooie scherpe afdruk ontstaat.

Nu wat verschillende verven uitproberen.

De witte ondergrond is geen succes.....

.... maar de groene stof is het ook niet.

Dan maar eens een ondergrond verven....

.... en kijken hoe het er dan uitziet.

Het zal wel duidelijk zijn dat ik voor de lichtgroene ondergrond kies.

Hier ben ik wel tevreden over, maar er zal een grotere verscheidenheid aan gekleurde bladeren moeten komen,

Ik ben vooralsnog nog wel een poosje bezig met experimenteren, dus wordt vervolgd.

COUNTRY challenge : Fifteenby Fifteen: EERBETOON

Eindelijk kan ik dan laten zien waar ik de afgelopen weken vooral mee bezig ben geweest.

Zoals ik al had geschreven was het de bedoeling dat we voor dit jaar's "challenge" van de FifteenbyFifteenclub een land zouden kiezen.

Elke maand zou er dan een bepaald aspect worden uitgelicht.

Mijn landkeuze was voor mezelf meteen duidelijk.

Vanaf 1994 tot 2013 ben ik in de gelegenheid geweest om de Guna Indianen van de San Blas eilanden, een autonome regio in Panama, zo'n 27 keer te mogen bezoeken.

Hele vroege lezers van mijn blog herinneren zich misschien nog wat verslagen uit de beginjaren dat ik met bloggen begon.

Ik verbleef altijd op het eiland Nalunega, waar ik op een gegeven moment zelfs mijn eigen hut aan het strand had. Ik was vaak de enige buitenstaander op het eiland en ging met een van de Indianen in een "cayuco" boot (uitgeholde boomstam) met een kleine motor, de zee op naar andere eilanden om mola panels en mola blouses te kopen voor mijn winkel en voor verschillende andere afnemers.

Ik zie deze serie dan ook als een eerbetoon aan de Indianen, die heel veel voor me hebben betekend en waar ik een enorm respect voor heb.

Inmiddels heb ik de 5 andere thema's voor dit jaar ook binnen en werd het een puzzel wat ik onder welk thema wilde laten vallen.

Daarom me eerst maar eens verdiepen in mijn uitgebreide sortering boeken over dit onderwerp.

 

Deze kaart kwam ik tegen en was mijn inspiratie voor het thema van januari: 

EMBLEMEN/ICONEN/MOTIEVEN.

Voor mij is de Kuna vrouw het icoon van deze matriarchale samenleving.

 Sinds 2011 heten zij echter Guna-indianen en hun gebied heet nu Guna Yala (voorheen Kuna Yala, land van de Kuna's).

Bovenstaande mola is in mijn bezit en ik wilde heel graag dit primitieve vrouwbeeld, 

zo mogelijk, in mijn werk kopiëren.

Een mola is een handgemaakt panel dat zowel voor als achter aan een, zeer gekleurd, bovenstukje wordt genaaid.

Vandaar de naam Mola-blouse. 

Vaak vertellen beide panels samen een verhaal.

Dit panel wordt gemaakt in een omgekeerde applicatie techniek die Mola-techniek wordt genoemd.

Dit is zo'n panel. Het is een hele oude antieke mola, die al jaren in mijn bezit is en helaas 

erg beschadigd is.

Het is mijn bedoeling om elke quilt uit de serie, van een originele mola rand te voorzien en ik besluit, met een beetje pijn in het hart, hier de onderste strook af te halen en die te gebruiken.

Ik ben wel een hele poos bezig om hem enigszins te restaureren.

Dan kan het echte werk beginnen.

Op een vierkante lap zwarte katoen leg ik twee cirkels en rijg deze vast.

Dit is de achterkant van het werk.Hierover heen gaat nog een zwarte lap vilt.

De gekleurde katoenen stoffen zijn dezelfde stoffen die ook de Indianen gebruiken en die ik indertijd daar heb gekocht.

Aan de voorkant knip ik een cirkel uit......

......waardoor de oranje stof tevoorschijn komt.

Ze werken erg veel met allerlei soorten band en zigzag band, dus versier ik, net als op mijn voorbeeld, de oranje baan met bruin sierlint.

Uit de oranje stof is inmiddels een nieuwe cirkel geknipt en die is vastgezet met hele kleine 

zoom-steekjes op de gele ondergrond.

Detail.

Deze symbolen komen veel voor in hun molas.

Maar ik had niet kunnen voorzien wat een enorm gepriegel dit is.

Heel langzaam maar zeker vult de cirkel zich....

... en ik ben trots op mezelf als alles er eindelijk opzit.

Mijn bewondering voor deze Indianenvrouwen en hun techniek is inmiddels nog meer gestegen.

Nog een cirkel uit de gele stof geknipt, vastgenaaid en

de originele antieke rand aan de linker kant vastgezet.

Nu komt het vrouwtje aan de beurt.

Het figuurtje is uit de gele lap geknipt en wordt weer met hele kleine steekjes vastgezet....

.... rondom uitgeknipt en met een minimaal zoompje op het zwart genaaid.

Plots herinner ik me dat ik enkele jaren geleden, in Mexico bij mijn eerste prijs,  ook 

een applique-set van Apliquick heb gekregen.

Er zit een video bij, die hun applique-techniek uitlegt en dat biedt perspectief voor alle kleine onderdelen die nu op het vrouwtje moeten worden aangebracht.

De erbij geleverde vliesofix op het patroontje gestreken en met hun lijmstift

de randen ingesmeerd.

Met het er eveneens bijgeleverde gereedschap kunnen dan op een eenvoudige (nou ja.. de aanhouder wint...)

de randen worden omgevouwen en vastgeplakt, waardoor het makkelijker wordt om het daarna op de ondergrond te bevestigen.

De mouwen van de mola blouse en de rok zitten er inmiddels op.....

.... en al wat meer onderdelen.

Ook de hoofddoek, die vaak voor hun gezicht wordt getrokken als er een foto wordt gemaakt,

is aangebracht.

Nu kan het borduren beginnen.

Zij doen dit met hetzelfde naaigaren als waarmee alle onderdelen worden vastgenaaid en gebruiken hiervoor een  klein kettingsteekje.

Zelfs de "wini" kralenarmbandjes die ze dragen heb ik met deze steekjes geborduurd, evenals ketting en neusring.

Pff... het is eindelijk klaar en wel erg buiten mijn comfortzone.

Het komt bij geen benadering in de buurt van de professionele techniek van deze Indianen.

Als ik hiermee door zou willen gaan, komt er nog heel veel oefening bij kijken.

Detail van de rand.

Nog tussenvulling en een zwarte stof erachter en dan ga ik voor de echo-quilting toch eindelijk maar achter mijn naaimachine zitten.

Dit is het uiteindelijk resultaat.

De naam van het land moest door onze leden worden geraden, maar ik neem aan dat het wel duidelijk is dat dit PANAMA is.